In Armenië werd het christendom in de apostolische tijd gepreekt door de apostel Thaddeus (Judas, niet Iscariot) en Bartholomeus die leerlingen van Jezus waren. En vervolgens heeft het onder het volk wortel geschoten gedurende de eerste drie eeuwen. In het begin van de vierde eeuw, in het jaar 301, werd het christendom de officiële godsdienst van Armenië als vrucht van de evangelisatie werk van de H. Gregorius de Verlichter en de bekering van de Armeense koning Tiridates (Dirtad) tot het christendom.

Indien het christendom gedurende die eerste drie eeuwen niet zo sterk wortel geschoten had in het Armeense volk zou het onmogelijk geweest zijn dat deze nieuwe godsdienst onmiddellijk als staatsgodsdienst in Armenië werd gevestigd.

Gedurende de eerste drie eeuwen vervolgden de Armeense koningen Ardashes (110), Khosrov (230), en Tiridates (287) officieel het christendom in Armenië. Dit toonde aan dat de nieuwe godsdienst, het christendom, sterk genoegwas onder de Armeniërs tijdens deze periode om zulk een vervolging te trekken.

Tegelijkertijd leggen christelijke martelaren in deze drie eeuwen in Armenië getuigenis af dat het christendom als een nieuwe religieuze beweging een sterke achtergrond had in het land. Toen daarom in 301 koning Tiridates christen werd en het christendom officieel tot nationale en staats godsdienst verklaarde was het volk van Armenië daartoe bereid en het aanvaardde deze nieuwe godsdienst. Aldus waren Armeniërs de eersten in de geschiedenis die het christendom tot staatsgodsdienst verklaarden.

St. Gregorius de Verlichter verwoestte onmiddellijk de tempels van de heidense godsdienst en met behulp van koning Tiridates en de Armeense vorsten bouwde hij in het hele land christelijke kerken voor het volk om daar God te eren. Als zodanig was de Kathedraal van Etchmiadzin in 303 de eerste officiële Armeense kerk die werd opgericht.